Adalbert Kelm

Adalbert Kelm urodził się 4 stycznia 1856 roku w Gorzowie Wielkopolskim, w domu murarskim Wilhelma Kelma i Marii Ohrdorf. Po maturze kontynuował naukę w szkole budowlanej, a następnie studiował w Akademii Budownictwa w Berlinie (1876–1880), łącząc studia z pracą w redakcji Bauwerkszeitung i nauczaniem w Gewerblichen Sonntagsschule w Berlinie.

W 1880 zdał egzamin państwowy i podjął pracę jako Regierungsbauführer w Aurich, nadzorując przebudowę koszar. Pracował także jako nauczyciel w Baugewerkschule w Holzminden. W latach 1882–1884 kierował rozbudową gimnazjum w Wilhelmshaven, a do 1887 pracował w magistracie Mühlhausenu. W 1887 zdał drugi egzamin państwowy i uzyskał tytuł Regierungsbaumeister. W 1891 objął stanowisko miejskiego radcy budowlanego w Gliwicach i pełnił je do 1902, przyczyniając się do rozwoju urbanistycznego miasta i inwestycji w kanalizację i wodociągi.

W 1904 przeniósł się do Zarządu Budownictwa Cesarskiej Marynarki Wojennej i został zatrudniony w Urzędzie Budowlanym Marynarki Wojennej w Kilonii. Jego pierwszą decyzją było przeniesienie akademii i szkoły marynarki do fiordu Flensburga. Następnie, we współpracy z Eugenem Finkiem, opracował plany Szkoły Artylerii Morskiej i koszar w Sønderborgu. Największym dziełem był zespół Szkoły Marynarki Wojennej we Flensburgu-Mürwiku, zrealizowany w latach 1907–1910.

Do 1910 pełnił funkcję Inspektora Budownictwa Garnizonowego i otrzymał tytuł Honorowego Radcy Budowlanego, a następnie awansował na Radcę Budowlanego Intendentury Marynarki Wojennej. Poza pracą projektował i prowadził badania naukowe dotyczące reformy budownictwa mieszkaniowego i tanich form budownictwa, publikując m.in. w Gartenstadt i innych periodykach.

Wyróżnienia i pamięć. Papieski Krzyż Honorowy Pro Ecclesia et Pontifice otrzymał w 1910 roku; w Flensburgu nazwano jego imieniem ulicę prowadzącą do Szkoły Marynarki Wojennej (11 listopada 1911). Jego prace uważane są za ważne w rozwoju urbanistyki i architektury wojennej na przełomie XIX i XX wieku.