Bogusław Nowak

Bogusław Nowak (ur. 29 stycznia 1952, zm. 10 lipca 2024 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski żużlowiec i trener sportu żużlowego.

Licencję żużlową zdobył w 1969 roku. Do 1984 roku reprezentował barwy Stali Gorzów Wielkopolski, odnosząc szereg sukcesów w postaci 12 medali Drużynowych Mistrzostw Polski (złote – 1973, 1975, 1976, 1977, 1978, 1983; srebrne – 1971, 1974, 1979, 1981, 1984; brązowy – 1982) oraz 5 medali Mistrzostw Polski Par Klubowych (złote – 1975, 1977; srebrny – 1984; brązowe – 1982, 1983).

W latach 1985–1988 startował jako jeżdżący trener w Unii Tarnów.

W 1977 roku zdobył we Wrocławiu tytuł Drużynowego Wicemistrza Świata. Kilkukrotnie startował w eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Świata, dwukrotnie awansując do finałów kontynentalnych (Leningrad 1975 – XIII m., Togliatti 1977 – VIII m.).

Do największych indywidualnych sukcesów Bogusława Nowaka należało: złoty medal Indywidualnych Mistrzostw Polski (Gorzów Wielkopolski 1977); brązowy medal Indywidualnych Mistrzostw Polski (Rybnik 1973); I m. w Memoriale Alfreda Smoczyka (Leszno 1977); dwukrotnie I m. w Memoriałach im. Bronisława Idzikowskiego i Marka Czernego (Częstochowa) – 1977, 1979; III m. w Memoriale im. Eugeniusza Nazimka (Rzeszów 1986).

Bogatą sportową karierę zakończył wypadek, któremu uległ w Rybnika 4 maja 1988 podczas finału Mistrzostw Polski Par Klubowych, w wyniku którego doznał m.in. złamania kręgosłupa (do końca życia poruszał się za pomocą wózka inwalidzkiego). Przeszedł skomplikowaną operację w Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w Piekarach Śląskich. Po długim okresie rehabilitacji powrócił do sportu, szkoląc najpierw w Tarnowie, a następnie w Gorzowie młodych adeptów żużla. Był pierwszym trenerem wielokrotnego Indywidualnego Mistrza Świata Bartosza Zmarzlika.

Od 2007 roku prowadził Fundację Bogusława Nowaka zajmującą się m.in. pomocą ofiarom wypadków drogowych i sportowcom sportów motorowych. Fundacja regularnie organizowała turnusy rehabilitacyjne dla weteranów żużla.

Zmarł 10 lipca 2024 r. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Gorzowie Wielkopolskim.

Za swoją życiową postawę otrzymał wiele nagród, m.in. „Zwycięzca za metą”, „Człowiek Roku Wśród Osób Niepełnosprawnych” oraz w 2001 medal Kalos Kagathos. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i brązową odznaką Za Zasługi dla Sportu. Został także uhonorowany tytułem „Wybitny Reprezentant Stali Gorzów” oraz tablicą w Alei Sław Stali Gorzów na koronie Stadionu im. Edwarda Jancarza.