Kurt Scharf
Biografia
Kurt Scharf urodził się 21 października 1902 w Landsbergu. W 1921 zdał maturę, studiował w Halle, Jenie i Tybindze, a w 1928 został ordynowany na pastora. Był proboszczem we Friesack/Mark (1928–1933), następnie w Oranienburgu (1933–1946), gdzie w trakcie II wojny światowej służył w Wehrmachtcie.
Był uczestnikiem ruchu sprzeciwu wobec reżimu hitlerowskiego, współzałożycielem i wiceprezesem Pfarrernotbund, a także członkiem i liderem Bekennende Kirche – stał na czele Rady Braterskiej w Berlinie i Brandenburgii. Za działalność opozycyjną aresztowano go siedmiokrotnie. W 1941 wcielono go do Wehrmachtu. W 1945 znalazł się w niewoli alianckiej. Po uwolnieniu powrócił do służby kościelnej i objął zwierzchnictwo Kościoła w Brandenburgii.
W latach 1951–1961 działał na terenie Berlina Wschodniego, a 1957–1961 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Ewangelickiego Kościoła Unii. Po wzniesieniu muru berlińskiego został usunięty z Berlina Wschodniego i stanął na czele Kościoła Ewangelickiego w Niemczech jako prezes (1961–1967).
W swoim dążeniu do pojednania niemiecko-polskiego poświęcał wiele wysiłków i był głównym redaktorem Ostdenkschrift z 1965 roku, dokumentu dotyczącego wysiedleń ludności niemieckiej ze wschodnich terenów Rzeszy i nowej granicy z 1945 roku.
W uznaniu osiągnięć dla pojednania polsko-niemieckiego w 1985 Senat Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie nadał mu tytuł doktora honoris causa.