Marie Juchacz
Biografia
Urodziła się 15 marca 1879 roku w Gorzowie Wielkopolskim w biednej rodzinie robotniczej. Jej ojciec był cieślą. Po ukończeniu 14. roku życia przerwała edukację i podjęła pracę jako pokojówka, a następnie robotnica w tkalni i dozorczyni. W 1903 roku wyszła za mąż za Bernharda Juchacza; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1906 roku i Marie wyjechała z córką Lotte i jednorocznym synem Paulem do Berlina, gdzie mieszkała z siostrą, Elisabeth Röhl (1888–1930).
Początki kariery politycznej: Do działalności politycznej zainspirowały ją rozmowy z bratem Ottonem Gelhkei i socjalistycznymi pracami niemieckich socjalistek. W 1907 r. wstąpiła do berlińskiego związku na rzecz edukacji młodych kobiet. Po wygaśnięciu ustaw antysocjalistycznych została formalnie członkinią SPD. W 1913 r. objęła stanowisko sekretarz ds. kobiet w Kolonii.
W trakcie Wielkiej Wojny Juchacz organizowała zaopatrzenie w żywność dla wdów i sierot. W 1917 r. nastąpił zwrot w jej karierze: została referentką ds. kobiet w SPD, wybrana do egzekutywy partii i redaktorką naczelną czasopisma Die Gleichheit. W wyborach 1919 r. została wybrana do Zgromadzenia Narodowego i była członkinią komisji opracowującej nową konstytucję; z jej inicjatywy dodano passus o równouprawnieniu kobiet i mężczyzn. Niecały miesiąc od wyborów wygłosiła jako pierwsza kobieta mowę w Reichstagu. Była odpowiedzialna za powołanie Hauptausschuss für Arbeiterwohlfahrt, mającego walczyć z biedą w środowiskach robotniczych. Jej aktywność poselska trwała do 1933 r.
Emigracja po 1933 roku: Komisja ds. dobrobytu robotników została rozwiązana niedługo po ustanowieniu narodowosocjalistycznej dyktatury. Juchacz uciekła najpierw do Zagłębia Saary, będącego wówczas terenem pod kontrolą Francji i zaangażowała się w agitację antynazistowską. Po referendum z 1935 r. Zagłębie Saary zostało przekazane Niemcom, a Juchacz musiała uciekać do Alzacji, a po 1940 r. przez Marsylię do Stanów Zjednoczonych.
Ostatnie lata życia: W 1949 r. Juchacz wróciła do Niemiec i podjęła pracę jako doradczyni stowarzyszenia opieki społecznej nad robotnikami (Arbeiterwohlfahrt). W uznaniu zasług mianowano ją honorową przewodniczącą tej organizacji, której patronowała aż do śmierci w 1956 r.